De Nederlandse gaming podcast series over videogames

Drie soorten gaming podcast, en ze bedienen andere mensen

De eerste soort volgt de releases: wat komt er uit, is het de moeite, en waarom. Die reeksen zijn wekelijks, gebonden aan de agenda van de uitgevers, en het nuttigst als je koopbeslissingen neemt. Ze verouderen navenant snel.

De tweede soort gaat over de industrie zelf — studio’s, ontslagrondes, verdienmodellen. Dat is een heel ander gesprek en trekt een ouder publiek dat vaak minder speelt dan het leest. Die afleveringen blijven jaren bruikbaar en worden zelden aangeraden aan wie “een gamingpodcast” zoekt.

De derde is het vriendengesprek waarin games de aanleiding zijn en niet het onderwerp. Dat is in Nederland de grootste groep, en het verklaart waarom veel reeksen in deze categorie ook onder comedy hadden gekund. Wie inhoudelijke analyse zoekt, is daar aan het verkeerde adres, en dat staat zelden in de omschrijving.

Waarom het Nederlandse aanbod klein blijft

Er zijn hier minder gamingseries dan het aantal spelers doet vermoeden, en dat heeft een praktische reden: het Engelstalige aanbod is enorm en gratis, en de meeste Nederlandse spelers volgen dat gewoon. Een Nederlandse reeks moet dus iets bieden wat de internationale niet heeft.

Wat dat in de praktijk is, blijkt telkens hetzelfde te zijn: de Nederlandse scene zelf. Studio’s die hier zitten, evenementen die hier plaatsvinden, en makers die elkaar kennen. De reeksen die daarop leunen houden het vol; de reeksen die de internationale releasekalender nabespreken, verdwijnen na een jaar.

Dat maakt de keuze voor de luisteraar eenvoudiger dan in de meeste categorieën. Voor releases en recensies zit je bij de grote Engelstalige titels beter. Voor alles wat met de Nederlandse kant te maken heeft, zijn de series in deze categorie de enige bron die er is.

Waarom afleveringen hier zo lang zijn

Een gamingpodcast van twee uur is geen uitzondering, en dat komt doordat het genre uit videostreams is voortgekomen. De vorm is overgenomen van een medium waarin lengte geen bezwaar is, en dat is in audio wel het geval — je kunt niet doorspoelen naar het deel dat je interesseert als je niet ziet waar dat begint.

De reeksen die daar rekening mee houden, zetten tijdstempels in de omschrijving. Dat is een klein ding en het scheelt enorm: je pakt de twintig minuten over de game die je speelt en slaat de rest over. Reeksen zonder tijdstempels vragen twee uur voor een gesprek waarvan je een kwart nodig hebt.

Waar je begint

Kies eerst welk van de drie soorten je zoekt, want ze delen alleen het onderwerp. Een releasebespreking en een gesprek over de industrie klinken in een lijst hetzelfde en leveren compleet verschillende luisterervaringen op.

Pak daarna een aflevering over een game die je zelf hebt gespeeld. Dat is in dit genre de enige manier om te horen of de analyse iets toevoegt — bij een game die je niet kent, klinkt elke mening even geloofwaardig.

En kijk naar de laatste afleveringsdatum voordat je je abonneert. Dit is een categorie met veel gestopte reeksen, en een archief van honderd afleveringen zegt niets over de vraag of er volgende week iets verschijnt.

Waarom de Nederlandse scene het onderwerp is

De reeksen in deze categorie die het langst bestaan, hebben één ding gemeen: ze gaan ergens over wat je nergens anders hoort. Een studio die hier zit, een evenement dat hier plaatsvindt, een maker die de anderen persoonlijk kent. Dat is geen nichekeuze maar de enige manier om naast het Engelstalige aanbod te bestaan.

Dat merk je aan de gasten. Waar een internationale reeks een bekende naam boekt, zit hier iemand aan tafel die aan een spel heeft gewerkt waar je nooit van hebt gehoord — en dat gesprek is vaak concreter, omdat er niets te promoten valt en de details er wel toe doen.

Voor wie in de sector werkt of wil werken, is dat het bruikbaarste deel van deze categorie. Voor wie alleen speelt, is het de reden om af en toe iets anders op te zetten dan de wekelijkse releasebespreking.

Recenseren in audio, en waarom het zelden lukt

Een game bespreken zonder beeld is moeilijker dan een film bespreken zonder beeld, want een groot deel van wat een spel goed maakt zit in hoe het aanvoelt om te spelen. Dat laat zich beschrijven, maar het kost meer woorden dan de meeste reeksen ervoor uittrekken.

De reeksen die het wel lukt, praten over beslissingen in plaats van over indrukken: waarom een ontwerper iets zo heeft opgelost, wat het alternatief was geweest. Dat is te volgen zonder het spel te kennen en het blijft interessant nadat het spel oud is.

De reeksen die het niet lukt, vervallen in oordelen die je niet kunt narekenen. “Het loopt lekker” zegt niets tegen iemand die het niet gespeeld heeft, en het is in dit genre het meest gebruikte zinnetje dat er is.

Wat je hier niet vindt

Deze gids beschrijft series, geen games. Wie op zoek is naar een lijst met aanraders om te spelen, komt hier niet aan zijn trekken — dat staat in de afleveringen zelf, niet in het overzicht.

Ook ontbreekt het grootste deel van het Engelstalige aanbod. Wat hier staat zijn de titels die in Nederland veel worden geluisterd, niet de volledige internationale catalogus. Dat is een keuze: een compleet overzicht van alles wat er in het Engels bestaat is elders beter te vinden en zou deze categorie onbruikbaar maken.

Waarom zoveel reeksen hier na een jaar stoppen

Dit is een genre waarin veel wordt begonnen en weinig wordt volgehouden. De reden is bekend uit andere categorieën maar hier scherper: de reeksen worden gemaakt door mensen met een baan, de afleveringen duren twee uur, en twee uur opnemen en monteren kost een avond die er op den duur niet meer is.

Wat het extra kwetsbaar maakt is dat het genre op vriendschap draait. Een gesprekspodcast tussen drie mensen houdt op zodra er één verhuist of geen tijd meer heeft, en er is geen redactie die dat opvangt. Dat verklaart waarom zoveel reeksen hier zonder afscheidsaflevering eindigen.

Voor de luisteraar is de praktische les eenvoudig: kijk naar de datum van de laatste aflevering voordat je aan een archief begint. Een reeks van honderd afleveringen die twee jaar stilligt, is nog steeds de moeite waard om te luisteren — alleen niet om je op te abonneren.

Wat er gebeurt als een spel oud wordt

Een aflevering over een release is na een half jaar zelden nog nuttig, en dat is het lot van het grootste deel van dit genre. Maar er is een categorie afleveringen die juist beter wordt met de tijd: het gesprek over hoe iets gemaakt is.

Die afleveringen zijn te herkennen aan de gast. Staat er een ontwikkelaar of een ontwerper in de titel, dan gaat het over beslissingen en niet over indrukken, en dat verjaart niet. Dat is in dit genre de betrouwbaarste manier om iets uit het archief te vissen dat de moeite waard blijft.

Podcasts naast streams: hetzelfde publiek, andere vorm

Veel makers in dit genre doen allebei, en de podcast is dan een afgeleide van de stream. Dat is te horen: er wordt naar beeld verwezen, er zijn stiltes waarin iets gebeurt dat je niet ziet, en het gesprek gaat ervan uit dat je de chat kunt lezen.

De reeksen die de podcast als eigen product behandelen — apart opgenomen, of tenminste apart gemonteerd — zijn een stuk beter te volgen. Het is een klein verschil in productie en een groot verschil in bruikbaarheid, zeker als je luistert terwijl je iets anders doet.

Voor wie de maker al van beeld kent, maakt het weinig uit. Voor wie via audio binnenkomt, is het het eerste waar je op stuit, en het is de meest voorkomende reden dat een aanbevolen reeks toch niet blijkt te werken.